Görüşler

Puan: 9

Gerçekten “Bir Anılar Denizi”… Okurken çocukluğumdan bugüne hayatımın müzik, edebiyat, sinema alanlarında hep keyifle takip ettiğim Zülfü Livaneli’nin olayları yaşadığı dönemlere ait yorumları doyurucu ve felsefik. Yaklaşık 500 sayfalık kitabı her elime alışımda, saatin gece 02.30 olmasına aldırış etmeden keyifle okudum.

Kitaptan birkaç alıntı yapmak isterdim. Ama Livaneli’nin yazdıklarına haksızlık etmiş olacağımı düşündüm çünkü her sayfada altı çizilecek, ders çıkarılacak o kadar çok şey var ki…

Kitabın sonundaki “Yaşadıklarımdan Öğrendiğim Birşey Var” tarzı sonsöz de oldukça etkileyiciydi.

Albümlerin çıkış hikayeleri, Livaneli’nin her darbe alışında tekrar doğrulup yoluna devam etmesi şaşkınlıkla okuduğum kısımlar. Ayrıca Livaneli memleketine ve birçok solcu dostuna oldukça kırılmış ama bu onun “sevdalım hayat” demesini engellemiyor.

Son olarak eğer otobiyografi kitaplarını seviyorsanız mutlaka okumanızı öneriyorum….

Arka kapaktan:

Bir Anılar Denizi…

Ankara’da uzak iklimlerin düşünü kuran gençlerin kitap okuma merakından başlayıp hücrelere, dağlara ve ıssız avrupa başkentlerine uzanan bir macera bu…

Öncelikle benim ama bir anlamda hepimizin hayatına dair bir anlatı.

Kitabı okuyacak olan genç kuşakların, bizimkinden daha mutlu bir Türkiye’de yaşamalarını dilemekten başka bir şey gelmiyor elimden.

Önsöz’den kısa bir alıntı:

(…)
Sonra bu hayatın içindeki güzel anları düşündüm; dostluklar, dayanışmalar, ortak hayaller, gümbür gümbür patlayan kahkahalar, sevdayla dokunan anlar aklıma geldi. Bana bakan gözlerdeki umut ışıltısını ve milyonlarca hançereden yükselen sağlıklı, diri sesin, bulutlu bir gökyüzünün gürleyişini hatırladım.

Ardından o kadar da yakınmaya hakkım yok, diye düşündüm. Her şeye rağmen güzel ve anlamlı bir hayattı bu. belki de zorluklar olmadan, bu mutlu anların doğması zordu.
(…)