Görüşler

Puan: 9

Bir sıkıyönetim kentinin alacakaranlığında yazgısını değiştirmek üzere yola çıkmış genç bir adam, kendini dış dünyaya kapamış üniversite öğrencisi manik depresif bir geç kız. Yaşadıkları dünyanın, sistemin kurumları ve kurallarıyla bağdaşamayan bu iki genç insanın yolları (ruhsal sorunları, sekiz yıl mahkumiyetin ve kuşatmaların ortasında) önce çakışır, sonra hazin bir aşkla biter…

Aslında bu kitabı okuyalı 3 yıl olmasına rağmen, kitaplıkta elime ilk geçen kitap olduğu için “Okuduklarım” bölgesine eklemek istedim. 2004 yılında Afgan dostum Abdurrahman Khadam’ın bana verdiği doğum günü hediyesiydi.

Yılmaz Odabaşı daha çok şiirleriyle tanınıyor. Bu ise onun ilk romanıydı. Ve bence yıllardır roman yazanlara taş çıkartacak güzellik ve akıcılıkta bir romandı.

Onur Akın’ın şarkılaştırdığı bir Yılmaz Odabaşı şiiri olan Yenik Serçe’nin romanı bu…

Yenik Serçe

Yaban ve asi,
Dağlara dağılan taylar gibi.
Ve yangın gençliğinin alazında
Işıltılı bıçaklar gibi.
Adana’da yollara dizilmiş garlarda,
Çığlık çığlığa peronlarda
Çocuklar gibiydi gözleri.
Adı Nevin,
Şarap içer, rüzgâr giyerdi geceleyin…

O, kanadı kırık bir kuştu,
Beyaza vurulmuştu;
Kimseler görmnedi bir başka renk sevdiğini.
Kimseler…
Görmedi kimseler kirlendiğini.
Adı Nevin,
Hüzün kokar ve korkardı geceleyin…

“Kendini martılarla bir tutma” derdim;
“Senin kanatların yok düşersin,
Yorulursun,
Beni koyup koyup gitme ne olursun..”

O, kanadı kırık bir kuştu,
Gülümserken vurulmuştu.
Kimseler görmedi uçtuğunu.
Kimseler..
Görmedi kimseler öpüştüğünü.
Adı Nevin,
Özlem tüter ve çağlardı geceleyin.

“Işığın” diyordu; “kırılıp düştüğü yerlerden geliyorum”
Karanlık kördü ve acımasız..
“Ellerimle kırdım ben de kalan kanatlarımı;
Kanatlarımı kanatmaktan geliyorum… ”

O bir yenik serçeydi sıkılınca ağlamaya çıkardı.
Sonra da çift çıkardık; kar yağardı,
Biz dinlemez, çıkardık!
O kentte bütün sokaklar
Biz yan yana yürümeyelim diye dar yapılmıştı,
İnsanlar dar yapılmıştı,

Çıkardık!
Kar durmazdı, üşüşürdü saçlarına
Ve hep bir şeylere ağlardı o karlı havalarda..
Avurtlarına çarpan kar taneleri,
Gözyaşlarının sıcaklığına çarpıp erirdi..

Erirdi.
Biz yan yana, yana yana..
Yana yana!
O bir yenik serçeydi sıkılınca ağlamaya çıkardı,
Ben yürüsem bütün yollar ona çıkardı…

Gitti…
Kanatları yüreğimdeydi.
Kalan, elimde minyatür bir kuş şimdi.
Yitirdim o aşkın kimliğini;
H ü k ü m s ü z d ü r…
Adı Nevin,
İhaneti tutuşturduk bir sabahleyin!

Yılmaz ODABAŞI