Birazdan hatıranı yaşatmak için yapmayı planladıklarıma yer vereceğim. Ama, önce seninle biraz dertleşmek istiyorum. Sen, bilmediğimiz uzun yolculuğuna çıktıktan sonra da dünyada değişen birşey olmadı. Yine zamların ardı arkası kesilmiyor. Elektriğe, doğalgaza yapılan zamlar son bir yılda yüzde seksenleri buldu. Arada çıkan bir iki cılız ses dışında, herkes durumdan memnun görünüyor. Anlayacağın Aziz Nesin, “Türk halkının %60′ı aptaldır.” derken az bile söylemiş. Bir yandan herşey israf ediliyor, bir yandan da birileri bizim sırtımızdan köşeleri dönmeye devam ediyor. Devlet kurumlarında (okullar, belediyeler, üniversiteler…) musluklardan akan suyun, gece gündüz açık kalan ışıkların, pencereler sonuna kadar açıkken gürül gürül yanan kaloriferlerin hiç önemi yok çünkü nasıl olsa orada harcanan devletin malı diye düşünüyor insanımız. Oysa “kelebek etkisi” gibi herşey birbirini etkiliyor. Sonuçta zamlı gaz ve elektrik faturalarını ödeyen biz oluyoruz. Bazen dolmuşta, otobüste sohbet edip, dert yanmak isteyenler olunca, “yüzde kırk yedi”yi hatırlatıp, konuşmayı “her toplum layık olduğu biçimde yönetilir” diyerek kapatıyorum. Bu zamlardan canı yananlar, 4-5 ay sabrederlerse istedikleri yanıtı verebilirler. Ama akşamüzeri işten dönerken geçen yılın neredeyse iki katı olan havadaki kömür kirliliğini farkedince, düzenin böyle sürüp gideceğini; kalitesiz, beleş kömürlerle milletin uyutulmaya devam edeceğini anlıyorum.

Son günlerdeki bir başka tartışma konusu da “Mustafa” filmi üzerineydi. Geçen haftasonu izleyebildim filmi ve film hoşuma gitti. Eminim sen de çok beğenirdin. Eksikleri elbette vardı. Ama şöyle dönüp Cumhuriyet tarihine baktığımız zaman kaç tane izlenebilirliği yüksek Atatürk belgesi hatırlıyoruz bunu sorgulamamız lazım. Yine Can Dündar’ın “Sarı Zeybek”i, sıkıcılıktan kurtulamamış Kurtuluş ve Cumhuriyet filmleri dışında ciddi bir çalışma yok. Can Dündar’ı böyle güzel bir iş çıkardığı için tebrik ediyorum. Atatürk’ü insanî yönleriyle ele alabilmek çok önemli. Tarihi çarpıtmaya meraklı olanlar, Atatürk’ün sigarasının sansürlenmesinden tut da çocuklara “yalnız ve unutulma korkusu olan bir Atatürk”ün gösterilmemesi gerektiğine kadar işi büyüttüler.

“Belgesel-film”den aklımda kalan birkaç sahneyi de seninle paylaşmak istiyorum:
- Atatürk ve İnönü’nün birbirlerine kırgınlıkları ve notlarla birbirlerinin gönüllerini almaları ve İnönü’nün o notları ömür boyu saklaması…
- Atatürk’ün içinde bulunduğu gemi, zafer sonrası İstanbul’a yanaştığında Atatürk’e heyecan durumunun sorulması üzerine “hiç heyecan duymuyorum, bu topluluk yarın beni linç de edebilir” benzeri birşeyler söylüyor…
- Rakı sofraları hep keyif dolu gösterilen Atatürk’ün ne büyük bir yalnızlık yaşadığının gösterilmesi… Ki bu yalnızlığın gerçekliğine inanıyorum.

Bir başka gelişme de 44. ABD başkanının, siyahi Barrack Obama olmasıydı. McCain ile kıyaslandığında daha sempatik, sakin, barışçı görünüyor. Ama yine de ABD Başkanı’nın kim olduğu önemli değil, savaşçı politikalar aynen devam edecek. ABD bu sefer Bush’un saldırgan tavırları yerine, Obama’nın demokrat maskesiyle dünyanın gönlünü almaya, imajını düzeltmeye çalışacak.

Bir de kardeşim, hergün kansere çare bulmaktan bıkmadılar. Son olarak mor domates diye birşey çıkardılar ama onun da fos olduğu apaçık. Senin tedavi sürecinde de gördük ki bu çok büyük bir sektör. Otçusu da, kemoterapicisi de umut satmaya çalışıyor. Haber bültenleri, internet siteleri temelsiz, küçük araştırmaların çapsız sonuçlarını manşetlerine taşıyor ve insanları hayal kırıklığına sürüklemeye devam ediyorlar.

Anlayacağın sevgili kardeşim, dünyada değişen pek birşey yok. Yine her yer para ve iktidar üzerine dönen oyunlarla dolu. Sevgiyse o kadar derinlerde ve güçsüz bırakılmış ki kimsenin dikkatini bile çekmiyor. Sevgiye sadece bu kokuşmuş, pis düzenden rahatsız olan; sırtını çevirenler daha yakın olabiliyor.

Bu aralar video kasetlerdeki görüntülerini bilgisayara aktarmakla uğraşıyorum. Bulabildiğim resimlerini arşivliyorum. Aklıma geldikçe birşeyler yazıyorum. Eğer gerçekleştirebilirsem önümüzdeki yıl için seninle ilgili iki planım var:

İlk olarak www.utkudogan.com siteni senin fotoğraf, video ve çalışmalarınla dolu yeni bir yüze kavuşturmak istiyorum. Orası seni seven, sana birşeyler söylemek isteyen bizlerin buluşma merkezi olacak.

Asıl önemli projeyse aramızdan ayrılışının birinci yıl dönümüne yetiştirmeye çalıştığım “belgesel” projesi. Bu projede kısacık ama koskaca 25 yılına sığdırdığın güzellikleri, dostlukları anlatmaya çalışacağım. Sevenlerinle röportajlar, resimlerin, videoların, ses kayıtlarınla Utku dolu bir belgesel olması için elimden geleni yapacağım. Arkadaşlarının da bu projeye katkı sağlayabilmesi için günü geldiğinde sitenden ve “facebook“taki grubundan bir duyuru yayınlayacağım. Görüştüğüm arkadaşların ellerinde senin içinde olduğun resim ve videoların bulunduğunu söylediler. Senaryoyla ilgili henüz somut birşey yok ama kafamda kurgulamalar yavaş yavaş oturmaya başlıyor. Sana yakışır birşey olacağından emin olabilirsin.

Şimdilik bu kadar kardeşim. Sensizliğe alışmakla geçiyor günlerimiz. Seni çok özlüyor ve seviyoruz… Günü geldiğinde tekrar görüşmek ve sımsıkı sarılmak üzere… Öpüyorum kara gözlerinden…

Benzer Yazılar

• 20 Eyl 2008 -- Memento Mori * (10)
• 02 Eki 2006 -- Klibi Çektik… Gel Yanıma – Utku (15)
• 12 Kas 2008 -- YouTube’a Erişim Yöntemi (2)

Biricik kardeşim, 6 Eylül 2008 günü fiziksel olarak aramızdan ayrıldın. Yirmi beş yıldır içimizi o kadar çok “Utku”yla doldurmuşsun ki yokluğuna alışmak kolay olmayacak. Aklıma sürekli iki kafadar olarak geçirdiğimiz yıllar geliyor. Çocukken oyun arkadaşımdın. Olaylara pratik ve mantıklı yaklaşımlarınla beni hep büyülerdin. “Ne mutlu ki senin gibi bir kardeşim var” diye düşünürdüm. Beni tehlikelere karşı korurdun. Hiç unutmam sen 4, ben 6 yaşlarımdayken bana saldırmaya kalkışan çocukları döverdin. Gözlerimin önünden gitmeyen bir başka sahne de köy çeşmesinin duvarına oturmuş elmalarımızı yediğimiz an. Ailemizin birlikte ilk görev yaptığı Manavgat’taki İkievciler Köyü’nden bir sahneydi bu. Ben pis boğaz olarak elmamı çoktan bitirmiştim, sense hâlâ küçük dişlerinle kafan büyüklüğündeki elmayı dişlemeye çalışıyordun…

Bu köyde birçok anı yaşadık. Kum yığınından mağara evler yaparken beni akrep soktuğunda koşa koşa annemlere haber vermiştin “anne akyep akyep bet” diyerek. Küçükken sen bana hep “bet” derdin. Yıllar sonra sana sorduğumda sen de neden “bet” dediğini bilmediğini söylemiştin. Belki de çocukken çok izlediğimiz “Batman ve Robin” çizgi filmlerinden etkilenmiştin. Hiç unutmadığım sahnelerden birisi de senin yüzme bilmediğin yıllarda ben derinlere açılırken arkamdan bağırarak “gitme bet, gitme!” demendi. Ben de son aylarda sana “gitme” diye çok bağırdım ama biliyorum elinde değildi gitmemek… O yıllarda sana “Utku” diyemezdim, dilim “Ukku”yu çevirebilirdi ancak. “Yaaa ben Utku diyorum, siz Ukku anlıyorsunuz” diye de gülenlere sitem ederdim.

Canım kardeşim, ilkokula başlayacağımızda bizimkilerin tayini çıkmıştı Kumluca’nın Adrasan köyüne… İki kafadar olarak en keyifli yıllarımızı burada geçirdik. Irmaktan balık yemleri (küçük karidesler) yakalardık, halka şeklindeki telin içine sarı patates çuvallarını geçirerek. Daha sonra bu balık yemleriyle denizde balık tutardık. İlk başlarda sahilden olta sallamaktı tek tekniğimiz… İkimizin de birer deniz gözlüğüne kavuşmasından sonra işi genişletmiş ve balıkları oltamızdaki yemlere tav olurken izlemeye başlamıştık. Hatta bir ara açıklarda o kadar çok balık yakalıyorduk ki, her seferinde sahile dönüp balığı bırakıp tekrar açılmamak için küçük bir sal yapmıştık. Bu “mühendislik harikası” çözümümüz sayesinde yakaladığımız balıkları salın üzerindeki kovaya atıyor ve zaman kazanmış oluyorduk.

En büyük zevklerimizden birisi de “ahtapot” yakalamaktı. Sen “kaşif”tin. Ahtapotların hangi taşın altında saklandığını gösterirdin. Ben de “avcı” olarak demirciden yaptırdığımız şişle onları yakalardım. Sonra onları afiyetle yerdik. Bir keresinde bu av merakı yüzünden bizimkilere haber vermeden Adrasan’ın en ıssız koylarına gitmiştik. Saatler geçmiş, bizimkiler bizi aramış; ama bulamamışlar ve telaşlanmışlar. Akşama doğru sallana sallana gelince ikimiz de kötekten kurtulamamıştık.

Adrasan’da da onlarca güzel hatıra bırakıp 1993′de Antalya’ya geldik. Kafadarlığımız burada da devam etti. Özellikle okulun bahçesinde yaptığımız basketbol maçlarını çok özlüyorum. Bütün kardeşler gibi bizim de “sudan sebepler”den onlarca kavgamız oldu. Bugün dönüp baktığımda “keşke” birbirimizi hırpalamasaydık demiyorum çünkü onlar da yaşamın içinde olması gereken güzellikler. Sonrasında farklı liselerde okumamız ve daha sonra benim üniversite için Trabzon’a gitmem nedeniyle birbirimizden biraz uzaklaştık. Ama sen benim “akıl vermekten zevk aldığım” pratik kardeşimdin. Gerçi beni hiç dinlemezdin ama ben yine de sana yol göstermeye çalışmaktan vazgeçemezdim.

Ayrı kaldığımız yıllarda ne güzel dostluklar edinmişsin, gerçekten bir kez daha kardeşim olmanla gurur duydum. Arkadaşların “Facebook”ta senin için bir grup (U.T.K.U. D.O.Ğ.A.N.) kurdular ve oraya yazdıkları yazılarla hatıranı canlı tutmaya çalışıyorlar.

Elbette herkesin kardeşi “en güzel”dir ama sen bambaşkaydın. Çünkü kimseyi üzmemiş, hep paylaşımcı olmuştun. Son aylarda hastanede sohbet ederken beni o kadar etkilerdin ki “Utku, peygamber gibi adamsın vallahi!” derdim. Daha sonra farkettim ki sadece beni değil; hemşireleri, doktorları, eş-dostu çok güzel ikna ediyor ve anlattıklarınla mest ediyordun. Dayımın da dediği gibi “tam muhabbet adamı”ydın. Hastane koridorlarında hemşirelerin başka hastalara davranışlarını gözlemleme şansım oldu. Hemşire senin yanına girerken senden pozitif bir elektrik alıyordu. Esprilerinle görevini tamamlıyordu.

Hastane günleriyle ilgili ayrıntılara girmeye gerek yok kardeşim. Hepimiz o günleri yoğun olarak yaşadık. Ama Şubat’ın ilk günlerinde telefonda “bana kanser diyorlar Umut” dediğin andan son nefesini verdiğin ana kadar umudumu hiç kaybetmedim. Çünkü sen inançlıydın ve bunu yeneceğine inanıyordun; biz inanıyorduk. Ama şanssızlıklar peşimizi hiç bırakmadı. Sonuçsa hepimiz için kaçınılmaz olan yolculuğa senin çok daha erken başlaman oldu.

Şunu aklından çıkarma, “ben öldüğünü kabul etmiyorum”. Son aylarda “şu işi halledersem, cep telefonunu denize fırlatacağım ve gidebildiğim yere kadar gideceğim, gezeceğim, kimse bana ulaşamayacak” demiştin. Şimdi sen o yolculuktasın. Bu dünyadaki kısacık 25 yılına o kadar çok şey sığdırdın ki gözün arkada kalmasın. Keşfedilmesi gereken yeni dünyalar var…

Aylar önce Shakespeare’in Hamlet’inden sitene bir alıntı yapmıştın: “Serçenin ölmesinde bile bir bildiği vardır kaderin.Şimdi olacaksa bir şey yarına kalmaz, yarına kalacaksa bugün olmaz.Bütün mesele hazır olmakta.Madem hiçbir insan bırakıp gideceği şeyin gerçekten sahibi olmamış, erken bırakmış ne çıkar, ne olacaksa olsun!” Ölümü cesurca karşılayabilmek ve hayatta bir evre olarak algılamak herkesin başarabileceği birşey değil. Tedavin boyunca ellerimin kollarımın bağlandığı ve kendimi çaresiz hissettiğim o kadar çok an oldu ki anlatamam. Kolay birşey değil, “küçük kardeşin, elinden kayıp gidiyor” ve sen birşey yapamıyorsun. Ama sen ölümün de bir olasılık olduğunu bilerek yaşadın, bize umut verirken… O kadar mücadelenin sonunda söylenebilecek tek şey var “Tanrı, kimseye dermansız dert vermesin.”

Biz geride kalanlar da ölümlü olduğumuzu unutmamak zorundayız kardeşim… Eninde sonunda geleceğimiz yer senin yanın. Sen kısacık 25 yılına bir insanın 80 yılda sığdıramayacağı güzellikleri sığdırdın. Herkesin aklında seninle ilgili güzel hatıralar var…

Evet kardeşim, sen bu dünyadan göçüp, yeni dünyalarda yeni yolculuklara başlayalı iki hafta oluyor. İki haftadır seni sorduklarında, baş sağlığı dilediklerinde bütün kelimeler boğazımda düğümleniyor. Ama elbette bugünler de geçecek, acılarımız hafifleyecek, acılar ve sevinçler bu dünyada kol kola yaşamaya devam edecekler.

Arada bir sana yazmayı düşünüyorum… Şimdilik hoşçakal biricik kardeşim. Sen gittikten sonra bana söyledikleri şeylerden birisi de “Sen şimdi kime kardeşim diyeceksin?”di. “Yine sana diyorum kardeşim, sana… Cevap veremeyeceğini bilsem de… Seni çok seviyorum…”

* Ölümlü Olduğunu Unutma (Latince) – Roma İmparatorluğu zamanında, sadece savaş kazanan generallerin Roma sokaklarında gerçekleştirdikleri Zafer Resmi Geçidi esnasında adı Corona Civica olan bir taç takmalarına izin verilir, generalin başının üstünde bu tacı tutan kölenin görevi de sadece tacı tutmak değil, aynı anda muzaffer generalin havaya girmemesi için generalin kulağına sürekli “memento mori” (ölümlü olduğunu unutma) sözünü fısıldamaktır.

Benzer Yazılar

• 05 Kas 2008 -- Sensiz İki Ay (13)
• 02 Eki 2006 -- Klibi Çektik… Gel Yanıma – Utku (15)
• 12 Kas 2008 -- YouTube’a Erişim Yöntemi (2)

Geçtiğimiz iki ay içerisinde yeni bir hosting değiştirme süreci geçirdim. Aslında hosting şirketim fena değildi ama site beklediğim hız ve verimlilikte çalışmıyordu. Ben de bu konuda amatör Türk hosting firmalarından vazgeçtim ve biraz paraya kıyarak DreamHost ile anlaştım. Ayrıca bu süreçte sitenin tüm teknik altyapısını WordPress 2.6.1 üzerine kurdum. Yeni döneme arşivdeki yazı, sayfa, yorum ve kategorileri düzenleyerek başlamam gerekiyor.

Ayrıca siteyi yeni eklentilerle güncelleştirmeye devam ediyorum. Örneğin bundan sonra RSS aracılığıyla yazının sadece giriş bölümünü değil tümünü takip edebileceksiniz. Now Reading ve Movie Ratings eklentilerinin yeni sürümleri çıkmış. Onları da gözden geçirip Türkçe çevirisini sizlere sunmaya çalışacağım. Tema konusunda değişiklik yapmayı çok düşündüm, birkaç alternatife ısınmaya çalıştım ama okunabilirliği, sadeliği ve göz aşinalığı nedeniyle emektar “Shaded Grey” temamdan vazgeçemedim.

Daha sık yazmak dileğiyle tekrar merhabalar…

Benzer Yazılar

• 27 Oca 2008 -- Wordpress Movie Ratings (Film Değerlendirme) Eklentisi Türkçe (20)
• 26 Nis 2008 -- Wordpress Eklentilerini Türkçeleştirmek… (0)

Benzer Yazılar

• 06 Haz 2008 -- Dinleniyoruz… (1)
• 17 Ağu 2009 -- Mutlu Mesailer… (0)
• 16 Ağu 2009 -- Sincap (0)
• 12 Ağu 2009 -- Karışıklık… (1)
• 19 Şub 2009 -- Babalar ve Oğulları (2)

Bir önceki sunucu (hosting) firmam BarisHost.Net‘e “ha bugün düzeldi, ha yarın düzelecek” diye oldukça uzun bir süre tanıdım ama başarısız oldular. Yeni sunucu firmam FSBNetwork İnternet ve Bilişim Hizmetleri

Bugün ödeme yapmam ve siteyi tümüyle yeni sunucuya taşımam topu topu 35-40 dakikamı aldı. Kendilerine bu hızlı hizmetleri nedeniyle teşekkür ediyorum umarım kalitelerinden ödün vermeden devam ederler.

Eğer siz de bu tip problemler yaşıyorsanız ya da yeni yeni bu işlere bulaşıyorsanız seçiminizi dikkatli yapın. Özellikle hostbul.net‘teki yorumları, değerlendirmeleri dikkatli okuyun. Referans olarak gösterilen sitelerde gezinin. Ucuz etin suyunun her zaman olduğu gibi yavan olduğunu unutmayın. Sonra benim gibi parayı ödediğinizin ikinci ayında sunucunuzu değiştirir ve adamlara maddi yardımda bulunmuş olursunuz.

Benzer Yazılar

• Benzer yazı bulunamadı!

Uzun zamandır özlediğiniz, birlikte geçirebileceğiniz her dakikanın değerini çok iyi bildiğiniz bir sevdiğiniz varsa “hasret” şarkıları-türküleri birkaç kat daha anlamlı oluyor. Belki bu şarkıda ana hedef kitlesi “ayrılmış sevgililer” olabilir ama “birbirinden uzak ama birlikte atan iki kalp” için de oldukça anlamlı sözlere sahip olduğunu düşünüyorum. Aslı Güngör ve Ferhat Göçer’in ağzına sağlık, çok güzel bir düet olmuş.

Sevdiğim, Canan’ım, cananım iyi ki hayatımdasın; iyi ki hayatımsın… Seni seviyorum.

Not: Bu kısa yazıdan sizler için bir hisse çıkaracak olursak sevdiğinizin elini tutabilmenin, birlikte zaman geçirebilmenin, gözlerinin içine bakabilmenin değerini bilin…

Benzer Yazılar

• 18 Oca 2008 -- Mad World – Gary Jules (0)
• 15 Kas 2008 -- Cengiz Özkan (0)
• 12 Kas 2008 -- YouTube’a Erişim Yöntemi (2)
• 29 Şub 2008 -- Ben Kemençeyi Sevmezdim… (0)
• 22 Şub 2008 -- Windows Sesleri Şarkı Oldu (0)
• 18 Şub 2008 -- Laikliği Kime Emanet Edelim? (0)
• 28 Oca 2008 -- Sadık Gürbüz (3)
• 29 Eki 2007 -- Nazım Hikmet’ten İki Şiir (7)
• 02 Eki 2006 -- Klibi Çektik… Gel Yanıma – Utku (15)

2006′dan 2007′ye girerken askerdeydim. Seksen küsür arkadaşımla aynı koğuşu paylaşıyordum ve acemiliğin ilk haftalarını geride bırakmıştım. 2007 yılının Mayıs ayına kadar askerî bir hayat yaşadım ve Mayıs ayında sivil hayata geri döndüm…

Mayıs-Haziran dönemi üzerimden asker psikolojisini atıp sivil hayata tekrar alışmakla geçti.

Haziran sonunda Docuart’la çalışmaya başladım. Bu, ilk ciddi iş deneyimimde BOTAŞ ERP projesinin Java ve Oracle ile gerçeklenmesi üzerine çalıştım. Projenin İnsan Kaynakları ve Tahakkuk modülünde yazılım uzmanı olarak çalıştım. Çok iyi dostluklar edindim ve Aralık sonunda, altı ay çalıştıktan sonra ayrıldım. Docuart, BOTAŞ yönetimlerine; birlikte çalıştığım arkadaşlara samimiyetleri ve destekleri için teşekkürlerimi sunuyorum.

Aralık ayı iş görüşmeleriyle geçti. 31 Aralık’ta, Cyangate ile anlaştım. Cyangate, ABD merkezli bir Türk firması… Sayısal Aktif Yönetimi (Digital Asset Management, DAM) üzerine Artesia firmasıyla birlikte çalışıyor. Müşterileri arasında AT&T, BBC Technology, Discovery Networks International, DreamWorks, Electronic Arts, General Motors, NCAA, U.S. Department of Defense gibi köklü firmalar var. DAM nedir diye merak ediyorsanız buraya bakabilirsiniz. Cyangate’de çalışmaya bu Cuma başlıyorum. Hem firma hem de benim açımdan başarılı ve verimli bir yıl olmasını diliyorum.

2007′de sevdiğimden uzak, iş bakımından yoğun bir yıl geçirdim. 2008 yılınının ikinci yarısında evlenmeyi düşünüyoruz. Ayrılık zor… Hemen nazar boncuğunu koyalım.

2008′de bir terslik olmazsa, CyanGate ile büyük başarılar elde etmeyi düşünüyorum. İş bakımından yoğun, yorucu bir yıl olacak.

Blogumda da zaman ayırabilmeme bağlı küçük değişiklikler olmaya devam edecek. Görünüşü değiştirmeyi düşünmüyorum, okunabilirlik ve kolay kullanım açısından sitenin bu hali bence yeterli. Ancak hosting şirketim sabrımı zorlamaya başladı, sitenin uptime süresi oldukça düştü; birçok okur siteye sık sık bağlanamadıklarını dile getiriyor. Böyle giderse hosting şirketimi değiştirmeyi düşünebilirim; şimdilik şirketin ismini vermeyelim, düzelmelerini bekleyelim. Unix, HTML derslerine devam edeceğim. Zaman bulabilirsem bir iki konuda daha ders ekleyebilirim.

2007 yılının dünya ve ülkemiz açısından pek de parlak geçtiğini söyleyemeyeceğim. Terör belası geri geldi ve gencecik fidanları şehit verdik. Dünya da kaynamaya devam ediyor. Bu konudaki analizleri birçok farklı kanaldan okudunuz ve okumaya devam ediyorsunuz, o yüzden ayrıntıya girmeye gerek görmüyorum.

2008 yılında uzmanlar Türkiye’nin ekonomik yönden önemli sorunlar yaşayabileceği noktasında hemfikir. Dilerim planlı bir büyüme ve sosyal devlet niteliklerine geri dönmeyle bu süreci sıkıntısız atlatırız. Ancak zenginin daha zengin, fakirin daha fakir olduğu bir ortamda arada oluşan uçurumun sosyal patlamaya sebep olması kaçınılmaz gözüküyor.

Ama yine de dileklerimizi olumlu yönde tutalım: Mutlu, başarılı, sağlıklı bir yıl geçirmenizi diliyorum. Görüşmek üzere

Benzer Yazılar

• Benzer yazı bulunamadı!

Geçen Pazartesi (18 Haziran 2007), DocuArt firmasında çalışmaya başladım. Şu anda günümüz Bilkent’teki BOTAŞ Genel Müdürlüğü’nde bize ayrılan bir ofiste kod yazmakla geçiyor. DocuArt ekibi olarak BOTAŞ’ın ERP Sistemi’ni yapıyoruz. ERP nedir diyorsanız buraya bakabilirsiniz. Proje yaklaşık 1,5 yıldır sürüyor ve ben sonradan dahil olduğum için başlangıçta bazı adaptasyon sorunları yaşayabilirim. ERP Sistemi, Sentim ve Datasel firmalarıyla işbirliği içinde yapılıyor. Java ve Oracle başlıca programlama ve veritabanı araçlarımız.

Geldiğim günden beri Ankara’da kiralık ev arıyordum ve dün o sorunu da çözdüm. Önümüzdeki günlerde Uğur’un evini işgal etmekten ( ) vazgeçip kendi evime taşınacağım. Bundan sonrası denizsiz, karasal bir yaşama alışmakla geçecek.

Şimdilik bu kadar. Görüşmek üzere

Benzer Yazılar

• Benzer yazı bulunamadı!

Aralık 2006′da siteyi çok ziyaret edilen, güncel bilgiler içeren bir site halinde bırakmış ve askere gitmiştim. Ama bu zaman zarfında büyük övgüler yağdırdığım ve “Türkiye’de böyle hizmetler de oluyormuymuş.” dediğim ücretsiz hosting firmam kayyo.com bitmek bilmez bir yenilenme sürecine girdi. Sunucularında içerdiği bütün siteler gibi umutdogan.com/’u da habersizce sildi.

En son yedeği 29 Ekim 2006′da aldığım için iki aylık emeklerim boşa gitti, herşey tepetaklak oldu. Grim Fandango Türkçe çeviri projesi de bu olaydan nasibini aldı. Ama o dönemden sitemi ziyaret eden ve alıntı yaptıkları yerlere saygı gösteren birkaç arkadaş sitemin google’da görünür olmasını sağladılar.

Bunlardan ilki Ekşi Sözlük tarzı bir arayüz kullanan ve kullanıcıların girdilerinden oluşan İTÜ Sözlük. İşte bu adreste 9. maddede umutdogan.com/’dan bahsediliyor. Grim Fandango çeviri projesine şu aşamada devam etmeyi düşünmüyorum, şevkim kaçtı.

Diğer bir sevindiğim olay da Tübider Bilişim Dünyası Dergisi’nin internet sayfasından kaynak göstererek aldığım yazının burada benim sitem de kaynak gösterilerek yayınlanması oldu.

Çökmeden önce sayacım onbine yaklaşmıştı. Tekrar o günleri görebilmek ve yararlı bilgilerle yayın hayatına devam etmek dileğiyle…

Not: Yeni hosting firmam, yine ücretsiz 350 MB alan, 6 GB aylık bant genişliği, PHP-MySQL desteği veren www.my-place.us sitesi. Ücretsiz hosting arıyorsanız, mutlaka denemenizi öneriyorum..

Benzer Yazılar

• Benzer yazı bulunamadı!

Her sabah 05.30′da, daha kargalar b.kunu yemeden kalk, yatağını düzelt, kahvaltını yap, içtimaya çık, gün boyu kamuflajların ve botun içinde can sıkıntısıyla geçsin. Gerçekten birçok kelimeden nefret etmiştim. İlk üçte “içtima”, “şafak” ve “koğuş kalk” kelimeleri var.

Bir aylık acemilik eğitimi boyunca bol bol yürüyüş yaptık, jandarma marşı söyledik… “Şınav vaziyeti al” ve “İstikamet istikametiniz, dağılın marş marş” ceza komutlarından birkaçıydı. 80 küsür kişilik bir koğuşta ülkenin farklı yerlerinden gelen cins cins insanlarla birlikte uyumak zorundasın. Aynı tuvaleti, aynı banyoyu kullanıyorsun…

Acemilik bittikten sonra yemin töreni yapıldı ve iki günlük evci iznine çıktık. Annem, babam ve dayımla Ankara’yı gezdik. Bir ay alaya kapandıktan sonra sivil hayat çok cezbediciydi. Ay boyunca ayağımdan çıkarmadığım botlardan sonra giydiğim ayakkabılar ayağımda kuş tüyü etkisi yaptı.

Nihayetinde iki günlük evci izni de bitti ve alaya geri döndük. Şehir içinde farklı birliklere dağıtımlarımız yapıldı. Yeni görev yerim “Ankara Ceza İnfaz Kurumları Kampüsü”ydü. Sincan-Yenikent tarafındaki kampüste memleketin en azılı mahkumları yatıyordu. İlk iki ay ceazevi taburunun karargahında görev yaptım. Nöbetçi çavuş kolluğu tutmak, mahkumları adliyeye götürmek dışında komutanların bilgisayarlarını tamir etmekle zamanı geçirdim.

Son ayım taburun 1. bölüğünde geçti. Orada da bilgisayarlarla ilgili işlere yardımcı oldum. Bir ara L2 Tipi cezaevinin nizamiyesinde görev aldım vs. vs..

Sonuçta çok şükür kazasız belasız askerlik görevimi tamamladım. Askere gitsem mi gitmesem mi diye düşünenlere çola çocuğa karışmadan bu işi aradan çıkarmalarını öneriyorum. Genellikle kısa dönem askerlerden bekledikleri meslekleriyle ilgili yardımcı olmaları…

Vatan borcunu yerine getirmiş olmanın haklı gururunu yaşıyorum. Vatan savunması için görevlerine devam eden asker arkadaşlara başarılar, şehitlerimize Allah’tan rahmet diliyorum…

Benzer Yazılar

• Benzer yazı bulunamadı!